Romanos 13

¹Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit. Non est enim potestas nisi a Deo; quae autem sunt, a Deo ordinatae sunt.

²Itaque, qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit; qui autem resistunt ipsi, sibi damnationem acquirent.

³Nam principes non sunt timori bono operi sed malo. Vis autem non timere potestatem? Bonum fac, et habebis laudem ex illa;

⁴Dei enim ministra est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time; non enim sine causa gladium portat; Dei enim ministra est, vindex in iram ei, qui malum agit.

⁵Ideo necesse est subditos esse, non solum propter iram sed et propter conscientiam.

⁶Ideo enim et tributa praestatis; ministri enim Dei sunt in hoc ipsum instantes.

⁷Reddite omnibus debita: cui tributum tributum, cui vectigal vectigal, cui timorem timorem, cui honorem honorem.

⁸Nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis: qui enim diligit proximum, legem implevit.

⁹Nam: Non adulterabis, Non occides, Non furaberis, Non concupisces, et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo recapitulatur: Diliges proximum tuum tamquam teipsum.

¹⁰Dilectio proximo malum non operatur; plenitudo ergo legis est dilectio.

¹¹Et hoc scientes tempus, quia hora est iam vos de somno surgere; nunc enim propior est nobis salus quam cum credidimus.

¹²Nox processit, dies autem appropiavit. Abiciamus ergo opera tenebrarum et induamur arma lucis.

¹³Sicut in die honeste ambulemus: non in comissationibus et ebrietatibus, non in cubilibus et impudicitiis, non in contentione et aemulatione;

¹⁴sed induite Dominum Iesum Christum et carnis curam ne feceritis in concupiscentiis.