1 Coríntios 2

¹et ego cum venissem ad vos fratres veni non per sublimitatem sermonis aut sapientiae adnuntians vobis testimonium Christi

²non enim iudicavi scire me aliquid inter vos nisi Iesum Christum et hunc crucifixum

³et ego in infirmitate et timore et tremore multo fui apud vos

⁴et sermo meus et praedicatio mea non in persuasibilibus sapientiae verbis sed in ostensione Spiritus et virtutis

⁵ut fides vestra non sit in sapientia hominum sed in virtute Dei

⁶sapientiam autem loquimur inter perfectos sapientiam vero non huius saeculi neque principum huius saeculi qui destruuntur

⁷sed loquimur Dei sapientiam in mysterio quae abscondita est quam praedestinavit Deus ante saecula in gloriam nostram

⁸quam nemo principum huius saeculi cognovit si enim cognovissent numquam Dominum gloriae crucifixissent

⁹sed sicut scriptum est quod oculus non vidit nec auris audivit nec in cor hominis ascendit quae praeparavit Deus his qui diligunt illum

¹⁰nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum Spiritus enim omnia scrutatur etiam profunda Dei

¹¹quis enim scit hominum quae sint hominis nisi spiritus hominis qui in ipso est ita et quae Dei sunt nemo cognovit nisi Spiritus Dei

¹²nos autem non spiritum mundi accepimus sed Spiritum qui ex Deo est ut sciamus quae a Deo donata sunt nobis

¹³quae et loquimur non in doctis humanae sapientiae verbis sed in doctrina Spiritus spiritalibus spiritalia conparantes

¹⁴animalis autem homo non percipit ea quae sunt Spiritus Dei stultitia est enim illi et non potest intellegere quia spiritaliter examinatur

¹⁵spiritalis autem iudicat omnia et ipse a nemine iudicatur

¹⁶quis enim cognovit sensum Domini qui instruat eum nos autem sensum Christi habemus