Eclesiastes 12

¹memento creatoris tui in diebus iuventutis tuae antequam veniat tempus adflictionis et adpropinquent anni de quibus dicas non mihi placent

²antequam tenebrescat sol et lumen et luna et stellae et revertantur nubes post pluviam

³quando commovebuntur custodes domus et nutabuntur viri fortissimi et otiosae erunt molentes inminuto numero et tenebrescent videntes per foramina

⁴et claudent ostia in platea in humilitate vocis molentis et consurgent ad vocem volucris et obsurdescent omnes filiae carminis

⁵excelsa quoque timebunt et formidabunt in via florebit amigdalum inpinguabitur lucusta et dissipabitur capparis quoniam ibit homo in domum aeternitatis suae et circumibunt in platea plangentes

⁶antequam rumpatur funis argenteus et recurrat vitta aurea et conteratur hydria super fontem et confringatur rota super cisternam

⁷et revertatur pulvis in terram suam unde erat et spiritus redeat ad Deum qui dedit illum

⁸vanitas vanitatum dixit Ecclesiastes omnia vanitas

⁹cumque esset sapientissimus Ecclesiastes docuit populum et enarravit quae fecerit et investigans conposuit parabolas multas

¹⁰quaesivit verba utilia et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos

¹¹verba sapientium sicut stimuli et quasi clavi in altum defixi quae per magistrorum concilium data sunt a pastore uno

¹²his amplius fili mi ne requiras faciendi plures libros nullus est finis frequensque meditatio carnis adflictio est

¹³finem loquendi omnes pariter audiamus Deum time et mandata eius observa hoc est enim omnis homo

¹⁴et cuncta quae fiunt adducet Deus in iudicium pro omni errato sive bonum sive malum sit